بامداد نوشت چقد نوشته های خوبی میخونمبرام یکم عجیبه که مردها مینویسن !!!اما عجیبتر این که ماسالهاست داریم مردها رو میخونیم...اعتراف میکنم زیبان شاید شبیه به خودشون نباشه دقیقا شبیه قولهاشونه ... شبیه به اخلاق گندشونبعضی وقتا ادما کاور دوس دارن مثلن زشتا برا اینکه خودشونو کاور کنن آرایش میکنن یا بی ادبا وقتی میخوان خودشون کاور کنن شیک پوشن ،یه عده هم لخت مادر زاد ، البته تعدادشون کمه..منم شبیه بخودم نیستم کاورم  همین جلدمه اگه بکنم نمیدونم چ شکلیمبگذریم توی دنیای امروزه ادمایی که از منم منم  خودشادامه مطلب

ده دیقه تا مرگ میگن فقط ده دیقه وقت داریاولین باری که شنیدم یکی پرسید اگه یکی بهت گفت امروز رو فقط وقت داری چیکار میکنی ؟ یکم فک کردم چیکار باید بکنم اون یه روز ، بعد در کمال ناباوری به این نتیجه رسیدم که اون یه روز رو هم مث روزای دیگه زندگیم، خواهم بود، شاید یکم عمیقتر به همه چیز نگاه کنم  ، شاید حتی انقد درگیر زندگی و کارایی که بکنم بشم هم یادم بره عمیقتر نگاه کنم . همیشه فک میکردم من تا شصت یا هفتاد سالگیم زندگی خواهم کرد اما من دیدم توی واقعیت و توی فیلم که مرگ یکهو و بی خبر میاد و تو رو میبادامه مطلب

سرزمین مادری   ما آخرین قطعات قطار حسرت و دردما ایستگاه آخر  جنون و آزادی...

آدمهای شجاع رو خیلی دوس دارمآدمهایی که از هیچ چیز و هیچ کس نمیترسنآدمهایی که حرفهاشون رو میزنن حتی به قیمت سرخی سر من عاشق آدمهای شجاعمولی خودم یه بزدل شدم ، نه اینکه مادرزادی باشه نه ، شایدم آره شاید شجاعت مث جزیی از ذات ادمها باشه بعضی ها دارن و بعضی ها نه  و شاید حتی قبل از ذات باشه اول شجاعت بودن اومده سراغ بشر بعد ذات ، شایدشاید هم در وجود همه هست ولی بعضی ها پرورشش دادن به دور از جامعه و خانوادهدر هر حال هر چی هست انگار من ندارم ، خیلی عجین با ترسم شده خیلی...من خیلی به خودم مطمنم در مورد شرف ، در مورد دروغ ، درمورد درستکاری ، در مورد انسانی بودنسعیمو کردم در مورد اینا و حتی خیلی بیشتر از سعی اما چن تا حفره بزرگ توی وجودم دارم یکی از اونها شجاعت هست و دیگری غرور اما نمیدونم اسمش غرور هست یا عزت نفس ولی هر چی هست با خاک یکسانم کرده  ، هر جفتش بدنو حتی راه فراری ازشون ندارم انگار ...شاید سالهای سال بعد چیزی که الان با اعتماد بنفس کاذب میگم اسمش عزت نفس هست منو همینی که هستم نگه ام داشته باشهنمیدونمبازم شاید.همینپ.ن:یاد اون جمله معروف کمپ ها افتادم پ.ن1:برق رفت و فک کردم همه چی پرید ولی درست تا اینجا نوشته بودم و همینجا بود ادامه مطلب

به احتمال زیاد وبلاگ نویسی رو بزارم کنار و حال و هوای همین حوالی رو ببندم و دیگه هیچ وقت به حال و هوام نیام به جز خوندن نوشته های قبلمتمام سعی ام رو جمع خواهم کرد تا یه پست اخر خوب بنویسمخدا میدونه که بغض به گلوم چ فشاری میارهامادیگه وقتشه تموم کنمخسته نشدم از نوشتنفقط حس میکنم نوشته هام هیچ چیز خاصی نداره و خودم هیچ چیز مفیدی برای گفتن ندارمیه حس بی ارزشی خاصی دارمباید از الان به اخرین نوشته ام فک  کنمهمین. ادامه مطلب

همیشه فک میکردم یه روزی میرسه که من انقد سرگرم خودم و زندگیم شم که روزهای زیادی بگذره و من یه پست توی وبلاگ ننویسم و این ننوشتن به عادی شدن بدل بشه و دیگه حتی یادم بره وبلاگی بوده ، مث همه وبلاگهایی که بدون مقدمه و پست اخر رفتن و هیچ وقت برنگشتن.اما خب الان بصورت یهویی تصمیم گرفتمالبته الان نیست یه دو سه روزی میشه یا شایدم یکی دو ماه میشه بهش فک میکنم حتی امروز به این فک کردم که امشب پست اخر رو بنویسم ولی بهش فک کردم وقتی تصمیمش رودارم چه فرقی داره الان یا چن ساعت بعد...من خب بلد نیستم خوب بنویسم از نوشته های قبلم هم معلومه  پس هیچ پست شاهکاری قرار نیست داشته باشم طبق معمول همیشه ام...این اواخر یه حس عجیبی به خودم دارم همیشه فک میکردم من خیلی پیچیده زندگی میکنم ولی میبینم خیلی ساده فک میکنم و ساده هم زندگی میکنم نمیدونم خوب هست یا بد ؟در هر حال دارم تموم میکنم نمیدونم بعد از این، این همه حرف رو کجا خالی خواهم کرد اما این اواخر یهویی همه چیز توی وبلاگ برام بد شد (منظورم حسمه ) همه چیزبرام تاریک تاریک شد یهو بی دلیل ، قبلش خوب بود همه چیز همه چی خوب پیش میرفت اما این اواخر یه حس خیلی بدی نسبت به  خودم دارم حتی نمیتونم توصیفش کنم ، من برای خودم مینویسم ، وبلاگ یه دفتر الکترونیک هست اما حس میکنم هیچ حس خوبی ندارم حالم بهتر نشده هیچ انتظاری رو از خودم براورده نکرده ، فقط یه موضوع تکراری دارم دلم گرفته دلم گرفته دلم گرفته ، از این به بعد هم و تا اخر عمرم این دل گرفتگی هست چه بنویسم و چه نه در هر حال من دلیل بسیار قانع کننده ای دارم و نمیخوام دیگه نه خودمو خسته کنم با قلم ناقص و بی سوادم و نه اون چن نفر از دوستانی که میان رو.میرم ولی از عشق من به وادامه مطلب

امروز 99/1/1

در قرنظینه کرونا

سال نو مبارک

اخرین سال دهه 90 ، امیدوارم سال خوبی بشه

آمین

خیلی دلم گرفته حالم خوب نیس

چون نمیدونم

...

چقد زندگی بی مزه شده...

یا از اولش اینطوری بود

دارم ایدیس بی کیفیتگوش میدم

:)

چرا همه چی اینجوری شد

الان برا چند دقیقه هم شده در رفتمدر رفتم از همه چیفرار همیشه بدنیسزندگی امیدوارم در اینده هم جایی برای فرار بزاره برامون با این اوضاع داغونیه وقتا دنبال یه دکمه بزررگ قرمز رنگ میگردم که روش نوشته باشهادامه مطلب

آدم از یه چیزایی یه تصورات خاصی دارهیکی از اون چیزا که میتونم برا همه ؛حتی بگم صد در صد ادما ازش تصورات خاصی دارن "مرگ" هست...مرگ انگار شبیه به زندگی نیس ،چون اولش با بقیه زندگی شروع میشه در حالی که تادامه مطلب

Bir daha açar mı karanfil korkusuz?Bir daha uçar mı güvercin şehirde?Yalancı güneşli bir ocakMübarek cuma günündeGitti cancağızımgitti Bitti son İstanbulKaldırımlar zabıt tuttu şahidiz hepimiz,Her yerادامه مطلب

فردا كه مدرسه نيست يه نفسي ميتونم بكشم

روزايي كه مدرسه نيس انگار سبكترم

يعني ميشه خدا

تموم شه اين بلاتكليفي...

حسبي الله

همين

خب اينم از پاييزعجيب.......... نيست چون عادت كرديم به شروع هر فصل و تموم شدنش...نميدونم پارسال در مورد يلدا چي نوشتماما امسال به اين فك ميكنم كهكاش هر روزمون عيد بود و پر بود از شادي و خريد ميوه و شيرادامه مطلب

امروز میخام یه متن بلند بالا بنویسم دلم یه درد ودل حسابی میخاد...پسشروع.امروز بیستم تیر ماه 1398 ،98 ای که حتی با این همه مدت گذشتن ازش بازم عادت نکردم بهش و هنوز حس میکنم شروع نشده ، 98 ای که هنوز بادامه مطلب

شاید فردا برم مشهدمن همه این سالا هر وقت دعایی کردم مستجاب نشددنبال چراییش نیستم الانمشهد هم دعا کردم ولی نشد ...زیاد خواستم ، کم خواستم ، هر چی خواستم نشد که نشدبرا همین دعا رو گذاشتم کناربرای چندین ادامه مطلب